سکوت لحظه های غربت مرغ نگاهم را

              گرفتار نگاهی مهربان از جنس فردا کن

در سكوت مي توان نگاه را معنا كرد

و آن را با عشق به دل پيوند زد

مي توان بهار را به ديدار برگ هاي

خزان زده برد و براي رازقي هاي

اميد از عطر دوست داشتن

گفت مي خواهم سكوت كنم

و تنها به حرف نگاهت گوش كنم