کاش میشد عشقو تفسیر کرد
سکوت لحظه های غربت مرغ نگاهم را
گرفتار نگاهی مهربان از جنس فردا کن
در سكوت مي توان نگاه را معنا كرد
و آن را با عشق به دل پيوند زد
مي توان بهار را به ديدار برگ هاي
خزان زده برد و براي رازقي هاي
اميد از عطر دوست داشتن
گفت مي خواهم سكوت كنم
و تنها به حرف نگاهت گوش كنم
مثل اون موج صبوری که وفاداره به دریا
تومهی مثل حقیقت مهربونی مثل دریا
چه قدرتازه وپاکی مثل یاسای توباغچه
مثل اون دیوان حافظ که نشسته لب طاقچه
تو مثل اون گل سرخی که گذاشتم لای دفتر
مثل اون حرفی که ناگفته میمونه دم اخر
تومثل بارون عشقی روی تنهایی شاعر
توهمون ابی که رسمه بریزن پشت مسافر
مثل برق دوتاچشمی توی یک قاب شکسته
مثل پرواز واسه قلبی که یکی بالاشو بسته
مثل اون مهمون خوبی که می اد اخرهفته
مثل اون حرفی که ازیاددل وپنجره رفته
مثل پائیزی ولیکن پری ازگل های پونه
مثل اون قولی که دادی گفتی یادش نمی مونه
تو مثل چشمه ابی واسه تشنه تو بیابون
مثل یه اشنا توغربت واسه یه عاشق مجنون
